Dziecko w rozwodzie

Czy wiesz, że zaledwie kilka procent dzieci dowiaduje się o rozwodzie swoich rodziców od nich samych? Najczęściej wygląda to tak, że dziecko słyszy rozmowę kogoś z rodziny na ten temat, lub kłótnię swoich rodziców.

Najczęściej nikt nie troszczy się o wyjaśnienie dziecku co właściwie się dzieje. Przyczyny są różne - te najczęstsze to:

1. rodzice uważają, że dziecko jest za małe, aby cokolwiek zrozumieć
2. rodzice są tak zajęci swoją walką podczas rozstania, że „zapominają” o dziecku
3. nie wiadomo kto ma to zrobić, więc nie robi tego nikt...
4. rodzice boją się otwartej rozmowy z dzieckiem, bo obawiają się reakcji dziecka i... swojej własnej.

Dla dziecka, podczas rozwodu rodziców, najtrudniejszą sprawą do zaakceptowania jest niewiedza, co do tego, co się dzieje i niepewność swojej sytuacji. Rozmowa - dostosowana do wieku dziecka - może tu ogromnie pomóc i rozwiać, piętrzące się w małej główce, złe myśli. Nawet z małym dzieckiem możecie i POWINNIŚCIE rozmawiać.

Dzieci w różnym wieku różnie reagują na wiadomość o rozwodzie swoich rodziców:

0-3 lata - dziecko zrozumie, że jedno z rodziców nie będzie z nim mieszkało, lecz nie bardzo będzie w stanie pojąć dlaczego np. rodzic nie może przyjść i ucałować je na dobranoc.

3-5 lat - dziecko może mieć poczucie wielkiej straty, cofnąć się do wcześniejszych faz rozwoju, może się winić za fakt, iż jedno z rodziców odeszło (bo byłem wtedy niegrzeczny...), może odczuwać lęk i niepewność, co będzie dalej, może się martwić co dzieje się z rodzicem, którego nie widzi, ma nadzieję, że znowu będziecie razem.

6-8 lat - ogromnie tęskni za rodzicem, którego nie widzi, przeżywa głęboki smutek i rozpacz, może obawiać się, że straci też drugiego rodzica, bywa, że czuje wielkie rozdarcie, gdyż chce być lojalne wobec was obojga(a najczęściej rodzice nie ułatwiają tego dzieciom...), może być złe i wściekłe na któregoś z rodzica, może „przejmować” emocje rodzica, z którym aktualnie jest.

9-12 lat - dziecko może wstydzić się przed innymi, że rodzice się rozwodzą, bywa agresywne w stosunku do rodziców, nauczycieli, kolegów i koleżanek a także... w stosunku do siebie, czuje się bezradne i bardzo samotne (tym mocniej, im bardziej rodzice zajęci są kłótnią ze sobą podczas rozwodu...), dziecko może chorować, skarżyć się na różnego rodzaju bóle.

13-18 lat - najczęściej rodzice obciążają dzieci koniecznością podejmowania decyzji za nich i polaryzując swoje stanowiska wpędzają dziecko w poczucie wielkiego poczucia nieszczęścia i braku oparcia (to powiedz z kim chcesz mieszkać, bo jak z ojcem/matką to pakuj manatki i jedź sobie do niego, powiedz mu/jej, że chcesz zostać ze mną, itp), dziecko może chcieć, abyście wynagrodzili mu stratę pełnej rodziny - może mieć wygórowane żądania i wami manipulować, może uciec w używki, lub towarzystwo, które zrekompensuje mu brak Waszej uwagi i miłości, może unikać bliskich związków z innymi, aby ograniczyć możliwość ponownego przeżywania straty...

Zastanów się co możesz zrobić, aby Wasz rozwód nie był tak traumatycznym przeżyciem dla Waszych dzieci. Ogranicz element zaskoczenia. Choć brzmi to może strasznie, spróbuj uprzedzić dziecko o czekających Was zmianach. Decyzję o rozwodzie możesz podjąć w jednej chwili, lecz nie wprowadzaj jej w życie nagle i drastycznie. Czy wyobrażasz sobie co może czuć dziecko, które wraca z wakacji i widzi, że wszystkie rzeczy jednego z rodziców zniknęły?... Jeśli nie mieszkacie już razem spróbujcie dogadać się, choć na pewien czas - np. miesiąc, dwa - jak mają wyglądać Wasze kontakty z dzieckiem.

Nie „używajcie” swojego dziecka do rozgrywek między Wami - jest to dla dziecka źródło traumatycznych przeżyć na całe późniejsze życie!

Nie odcinajcie dziecka od babci, dziadka, innych członków rodziny, której Ty już  „nie lubisz” - Twoje dziecko zapewne bardzo kocha obie babcie i dziadków...

Jeśli nie możecie spokojnie ze sobą rozmawiać nie ciągnijcie tego dłużej i udajcie się po pomoc do specjalistów (psychologa, mediatora). Jeśli dziecko widzi Was wciąż na siebie wściekłych, przeżywa to bardzo głęboko. Spróbujcie pokazać mu, że potraficie się ze sobą porozumieć w kwestiach, które dotyczą opieki nad dzieckiem - na pewno pozwoli to dziecku lepiej znieść całą sytuację rozwodową.

Pamiętaj - to nie sam rozwód jest traumatycznym przeżyciem, lecz SPOSÓB, w jaki się rozwodzicie. Nie zostawiaj swojego dziecka samemu sobie,  w sytuacji, gdy tak bardzo Cię potrzebuje...